I am temperamental
And I have imperfections
And I am emotional
I am unpredictable
I am naked
I am vulnerable
I am a woman
I am opening up to you

Now I stand before you with my heart in my hands
I’m asking you to take me just the way that I am

Please lay down your arms
Do you know me?
Make me feel safe from harm

I am temperamental
And I have imperfections
And I am emotional
There’ll be no more pretending

Ik kreeg mijn hangertje van mijn moeder. Het was een engelenvanger uit Barcelona. Mijn moeder gaf het aan me vlak voordat ik wegging. Ik werd er meteen verliefd op, en ik wist dat ik er hartstikke voorzichtig mee moest zijn. Ik wilde het natuurlijk niet kwijtraken. Wanneer ik wegging (dat kon zijn van; de wc, naar de douche; van de kamer, naar de keuken), checkte ik of ik het bij mij had. Ik ging niet eerder weg tot ik het om mijn nek had hangen. In het begin was het erg lastig, maar na een tijdje werd het gemakkelijker. Het werd een routine.

In mijn eerste dagen in Sydney begaf het kettinkje het al. Ik droeg het bij me in mijn broekzak, totdat Kim me haar naalden-setje gaf en ik het kon fixen. Zo heb ik nog een aantal keer gehad dat het hangertje er bijna afviel, en ik het weer moest maken. In het tourbusje naar Darwin had ik geen spul om mijn kettinkje te maken en droeg ik het op de gok, wat ik achteraf natuurlijk niet had moeten doen. Mijn kettinkje was geliefd door iedereen die ik tegenkwam. Iedereen moest het even van dichtbij zien, en of aanraken. Ik kon het dan ook niet laten om iedereen ‘the story behind’ te vertellen. Het kettinkje is nu ergens in de desert, mijn gift voor Australië. Nu maar hopen dat niemand het vind, want het is nogsteeds mijn kettinkje.

Lascelles, het plaatsje waar ik voor een paar maanden als bartender werkte, ligt nu ver achter me en ik type dit nu in de State Library of South Australia, in Adelaide. Vooral het werken in een country pub was ontzettend gaaf. Ik kan het denk ik wel de beste ervaring van Australië noemen, ondanks ik Internetloos en Telefoonloos was en ik dagen had waarop het even niet lekker meer ging. Ik kan zeggen dat ik de echte Aussies ontmoet heb, en niet de Aussies die je tegenkomt op de plekken waar veel toeristen komen. Echte Aussie farmers, dat waren ze en zij konden drinken. Ze werkten van 6 uur ‘s ochtends, tot midden in de nacht. Tussendoor kwamen ze bij mij een biertje drinken, en dan was het na liters bier weer terug op de tractor. ‘No worries, darls’, kreeg ik te horen nadat ik ze met ongeloof aankeek. ‘Zorg er dan wel voor dat je veilig thuis komt,’ dacht ik nog.

Lascelles, een plaatsje in de middle of fucking nowhere. Zo noem ik het. Het heeft misschien 40 inwoners in totaal. Mocht je boodschappen willen doen, dan pakte je de auto en reed je voor 2 uur noordelijk. Daar kwam je uit in Swan Hill, voor ons waarschijnlijk nog steeds een klein plaatsje. Lascelles is dus erg klein, omringt door farmland. Het farmland was oranje/bruin toen ik daar begon met werken. Toen ik het verliet was het een en al groen. Voor heel eventjes leek het Nederland wel, maar dan heuvelig. Ik heb ontzettend lieve mensen ontmoet. In totaal maakte ik 40 tot 50 uur per week en deed ik extra klusjes als een website fixen voor een local. In mijn vrije tijd liep ik door de weilanden met mijn camera en muziek in mijn oren. Niet altijd, hoor. Het mag dan wel aan de rand van de woestijn liggen, maar koud kon het ook worden.

Naast Lascelles, heb ik ook in Ultima en Patchewollock gewerkt. Deze pubs waren ook van de mensen waarvoor ik werkte. Zo kreeg ik de kans om verschillende farmers te ‘ontmoeten’. De mensen uit Ultima, waar ik in een spookhotel gelogeerd heb, waren vooral erg sleezy, en in Patchewollock waren ze ook niet altijd erg aardig. Het duurde trouwens ook niet lang voordat ik mijn nickname kreeg. Wally, mijn (nu ex-) baas, kon mijn naam niet onthouden, dus kreeg ik op mijn eerste dag al Dutchy als nickname. In Ultima vonden ze het ook leuk om iedereen een nickname te geven, dus daar duurde het ook niet lang: Juicey Joyce. Vraag me niet waarom…

Ik kon dan ook niet wachten om met The Ghan naar Alice Springs af te reizen. Dat betekende dat ik veel van de outback zou zien. Ik had alleen nooit gedacht dat de outback; Het woestijn van Australië, zo ontzettend groen zou zijn. Locals vertelde me dan ook dat het in geen 100 jaar niet zo groen is geweest, maar omdat het in de zomer (januari/februari) ontzettend veel water heeft gekregen, het nu zo heerlijk groen is. Iets aparts, dus. De treinreis was in totaal 24 uur. Ik zat daar wel een klein beetje tegen op. 24 uur in een trein, dat is niet cool. Mijn stoel was ontzettend relaxed en ik had niemand naast me. Ik verplaatste naar het raam en begon aan het hele interessante reis. Iets wat ik nog nooit eerder gedaan had. Ik vermaakte mezelf door mooie foto’s te maken, te slapen, en weer foto’s te maken. Ik had mijn iPod aangezet en ik droomde verder. Op naar het warme gedeelte van Australië. Ik kon niet wachten!

The Ghan:
Originally the Afghan Express, the name The Ghan was inspired by the pioneering Afghan cameleers who blazed a permanent trail into the Red Centre of Australia over 150 years ago.
Adelaide>Darwin: 54 hours
Distance: 2979 km
Average Speed: 85kmu 115kmu

Maar ondanks dat is reizen iets waar ik van heb leren houden. Er voor zorgen dat je elke dag iets leuks te doen hebt, dat is een sport. Al vind ik het ook niet erg om een dagje lekker te hangen. Omdat ik ziek was heb ik niet veel kunnen zien van Adelaide. Met gratis Internet in het hostel heb ik veel op MSN gezeten en gekletst met vriendjes en vriendinnetjes, iets wat als een eeuwigheid geleden voelde. Geprobeerd te skypen met zusjelief en mijn website up te daten. Ook had ik brieven die ik graag klaar en op de post wilde doen. Jammer genoeg ben ik daar nog steeds niet klaar mee.

Adelaide was een leuke stad. Nee, dat lieg ik. Ik vond het een stomme stad. Ik kan het zelfs geen stad noemen. Ik noem het een grote dorp, met wolkenkrabbers. Ik heb het daarentegen wel erg leuk gehad met de mensen die ik ontmoette. Zo zag ik Eclipse met Mieke, heb ik de Barossa Valley gezien en geproefd met Nathalie, en afspraakjes gemaakt met een kiwi, wat uiteindelijk allemaal niet doorging. Ik vond het absoluut niet erg, hij was toch een beetje raar en een jongen die alleen maar over zijn vriendin kan praten is ook niet echt cool.

Ik ontmoette Andrew in Brisbane, wat alweer een paar maanden geleden is. Kim en ik hebben toen niet veel woorden gewisseld met hem, maar hij was cool en leuk genoeg om ‘m toe te voegen op Facebook. Heb een aantal keer keer iets achter gelaten op zijn Facebook en eind maart liet hij weten dat hij in Melbourne zou zijn voor een aantal weken. Lucky enough, zou ik rond die tijd ook weer in Melbourne zijn waardoor we elkaar weer een keer konden zijn. Ik vond het een leuk idee, en zo ook hij. De eerste vrijdag in Melbourne, heb ik ‘m samen met Annemarie gemeet in een pub, waar we een lekker biertje dronken. Hij liet weten dat ik altijd bij zijn vriend’s huis kon logeren. Vandaar dat ik ‘m belde toen ik even niet meer wist wat te doen.

Het waren niet een paar dagen, maar langer dan 2 weken. In die twee weken is er een aantal leuke, maar ook minder leuke dingen gebeurd. Ik kreeg een baantje als sales contractor, wat betekent dat ik elektriciteit moest verkopen in wijken, deur tot deur. Op een dag stond ik huilend op straat, en wist ik dat ik hier niet langer mee door wilde gaan. Ik liet mijn manager weten dat ik niet meer zou komen. Hij zei dat ik het nog een dagje moest probeerde, maar ook na die dag wist ik het zeker. Shit mensen, shit baantje. Ik kap er mee. Ik besloot iedereen te laten weten dat ik op 6 juni thuis zou komen, en hetgeen te doen wat ik nog wilde doen hier in Australie. Dat betekende niet meer te zoeken naar een baantje en geld zou moeten lenen van paps en mams. Ik kocht een John Mayer Live in Melbourne concert kaartje en zou die volgende dag de Great Ocean Road te doen.

Die dag, toen ik mijn moeder sprak op hyves, kreeg ik een telefoontje van iemand die geintresseerd in me was. Het ging om een baantje achter de bar in een pub in de middle of nowhere. Ik veranderde mijn plannen en reisde af naar de plek, genaamd: Lascelles. Op dit moment zit ik niet in Lascelles, maar Ultima, een andere pub wat zij ook hebben. Ik heb het tot nu toe er naar mijn zin. Hopelijk heb ik jullie genoeg laten weten wat ik de afgelopen maand heb gedaan. Ik hoop snel iets anders te schrijven.

Het was inderdaad een prachtige wandeling. Je liep langs het meer, naar boven. Af en toe moest ik heel even stoppen, stil te staan, en te zien hoe mooi het uitzicht eigenlijk was. Het leek alsof ik een hele grote ansichtkaart voor mijn neus had staan. ‘What are you waiting for, spread your wings and soar’, hoor ik Christina in mijn oordopjes zingen, en zo, daar stond ik dan met mijn armen omhoog. Mensen zullen wel gedacht hebben; Die is gek. Ik ontmoette een heel lief stel, waar ik een uur mee heb staan kletsen. Daarna nam ik de klim op naar het puntje van de berg, waar ik een ontzettend lekkere Chocolade Sundae gegeten heb.

Die avond heb ik een poging gedaan om de sterrenhemel te fotograferen. Helaas is me dat niet gelukt. Ik kan jullie wel zeggen dat ik de melkweg heb gezien, en dat het heelal ontzettend groot is met heel veel sterren, die je in Nederland niet zult zien. Ik zou hier bijna een huisje willen kopen en blijven.

Met puur toeval hadden we dezelfde kamer. Ik had het niet anders gehoopt. Voor een laatste keer met haar een kamer delen, dat was iets wat ik graag nog een keer wilde. We praatten wat bij, deden een rondje Tekapo, maakte foto’s van het kerkje, het meer en de bergen eromheen. Ik voelde me weer helemaal thuis met haar. De volgende ochtend vertrok ze met de MagicBus naar Christchurch, waar ik haar ook nog een dagje ga zien. Ik kan niet wachten om nog een heerlijk dagje met haar opgescheept te zitten.

Voordat ik mijn tassen dumpte in het hostel, heb ik een leuke busreis gehad. Er werd gestopt bij de bekende Moeraki Boulders, waar ik weer foto’s genomen heb. Moeraki Boulders was een van de vele dingen die ik echt van Nieuw Zeeland wilde zien. Voordat ik naar Nieuw Zeeland vertrok, heb ik ze eens gezocht op het Internet. Het is een prachtig gezicht, en het idee dat deze ronde stenen al duizenden jaren oud zijn, is gewoon fantastisch. Ik had weer iets gezien wat ik kon afstrepen op mijn lijstje. Alleen de sterren hemel bekijken in Lake Tekapo stond nog open, en ik was blij dat de bus op kwam dagen en me meenam naar Lake Tekapo.