DIT IS GESCHREVEN OP 31/07/2010 EN GEPLAATST IN RUBRIEK: Uncategorized
Ik voel me naakt. Ontzettend naakt. Dat komt omdat er niks om mijn nek hangt. Het is weg, mijn kettinkje is weg. Ik ben het kwijt geraakt op weg naar Darwin. Ik herinner me nog dat ik diezelfde dag het kettinkje opnieuw moest fixen, en toen ik er voor de tweede keer naar wilde kijken, iets wat ik altijd doe, was het weg. Alleen het kettinkje hing nog half om mijn nek, maar het hangertje was niet meer te vinden. Ik raakte in paniek, ik kreeg knikkende knieën en een brok in mijn keel. Waarom overkomt mij zoiets vlak voordat ik naar huis ga?
Ik kreeg mijn hangertje van mijn moeder. Het was een engelenvanger uit Barcelona. Mijn moeder gaf het aan me vlak voordat ik wegging. Ik werd er meteen verliefd op, en ik wist dat ik er hartstikke voorzichtig mee moest zijn. Ik wilde het natuurlijk niet kwijtraken. Wanneer ik wegging (dat kon zijn van; de wc, naar de douche; van de kamer, naar de keuken), checkte ik of ik het bij mij had. Ik ging niet eerder weg tot ik het om mijn nek had hangen. In het begin was het erg lastig, maar na een tijdje werd het gemakkelijker. Het werd een routine.
In mijn eerste dagen in Sydney begaf het kettinkje het al. Ik droeg het bij me in mijn broekzak, totdat Kim me haar naalden-setje gaf en ik het kon fixen. Zo heb ik nog een aantal keer gehad dat het hangertje er bijna afviel, en ik het weer moest maken. In het tourbusje naar Darwin had ik geen spul om mijn kettinkje te maken en droeg ik het op de gok, wat ik achteraf natuurlijk niet had moeten doen. Mijn kettinkje was geliefd door iedereen die ik tegenkwam. Iedereen moest het even van dichtbij zien, en of aanraken. Ik kon het dan ook niet laten om iedereen ‘the story behind’ te vertellen. Het kettinkje is nu ergens in de desert, mijn gift voor Australië. Nu maar hopen dat niemand het vind, want het is nogsteeds mijn kettinkje.
En wat zeggen zij? • 1 Comment
DIT IS GESCHREVEN OP 17/07/2010 EN GEPLAATST IN RUBRIEK: South Australia, Australia, Uncategorized
Het werken in deze pubs was een leuke ervaring, maar ik moet heel eerlijk toegeven dat ik het helemaal niet mis. Werken was leuk, Lascelles was okay, de locals waren fun, maar ik mis het gek genoeg niet. Misschien een klein beetje, maar ik ben hier niet om te werken. Ik heb een heel leven voor me waarin ik kan werken. Ik ben hier voor het reizen en dat is gewoon erg leuk. Voorals als je een kamer binnenkomt, er nog maar 1 bed over is en die voor een hele week van jou is. Het was een top bed, wat ontzettend vies stonk. Ik werd ziek en ik had snurkende mensen op de kamer. De eerste nacht sliep ik dus niet.
Maar ondanks dat is reizen iets waar ik van heb leren houden. Er voor zorgen dat je elke dag iets leuks te doen hebt, dat is een sport. Al vind ik het ook niet erg om een dagje lekker te hangen. Omdat ik ziek was heb ik niet veel kunnen zien van Adelaide. Met gratis Internet in het hostel heb ik veel op MSN gezeten en gekletst met vriendjes en vriendinnetjes, iets wat als een eeuwigheid geleden voelde. Geprobeerd te skypen met zusjelief en mijn website up te daten. Ook had ik brieven die ik graag klaar en op de post wilde doen. Jammer genoeg ben ik daar nog steeds niet klaar mee.
Adelaide was een leuke stad. Nee, dat lieg ik. Ik vond het een stomme stad. Ik kan het zelfs geen stad noemen. Ik noem het een grote dorp, met wolkenkrabbers. Ik heb het daarentegen wel erg leuk gehad met de mensen die ik ontmoette. Zo zag ik Eclipse met Mieke, heb ik de Barossa Valley gezien en geproefd met Nathalie, en afspraakjes gemaakt met een kiwi, wat uiteindelijk allemaal niet doorging. Ik vond het absoluut niet erg, hij was toch een beetje raar en een jongen die alleen maar over zijn vriendin kan praten is ook niet echt cool.
En wat zeggen zij? • No Comments
DIT IS GESCHREVEN OP 24/05/2010 EN GEPLAATST IN RUBRIEK: Uncategorized
Een kleine update, gewoon omdat ik het kwijt moet. Er is veel gebeurd nadat ik het vliegtuig naar huis nam; Huis Australie. Ik heb een paar dagen bij de familie waar ik als au pair gewerkt heb gelogeerd, maar omdat het daar niet lekker liep tussen de au pair en de familie, ben ik met het meisje, genaam Annemarie, weggegaan. Op naar een aussie Hostel. Ook dat was niet gemakkelijk, want het hostel wat Annemarie had uitgezocht, scheen een werkhostel te zijn, wat betekent dat mensen daar onderhand wonen, en niet logeren. Vieze badkamers, vieze kamers, en rotzooi overal. Annemarie nam de beslissing om er voor een week te blijven. Ik belde Andrew om te vragen of ik voor een paar dagen bij hem in kon trekken. Geen probleem, dus pakte ik mijn spullen en zocht zijn vriend’s huis in Carlton op, dumpte mijn spullen en spenden de avond op de varanda met Annemarie, Andrew, Chris en Valkan.
Ik ontmoette Andrew in Brisbane, wat alweer een paar maanden geleden is. Kim en ik hebben toen niet veel woorden gewisseld met hem, maar hij was cool en leuk genoeg om ‘m toe te voegen op Facebook. Heb een aantal keer keer iets achter gelaten op zijn Facebook en eind maart liet hij weten dat hij in Melbourne zou zijn voor een aantal weken. Lucky enough, zou ik rond die tijd ook weer in Melbourne zijn waardoor we elkaar weer een keer konden zijn. Ik vond het een leuk idee, en zo ook hij. De eerste vrijdag in Melbourne, heb ik ‘m samen met Annemarie gemeet in een pub, waar we een lekker biertje dronken. Hij liet weten dat ik altijd bij zijn vriend’s huis kon logeren. Vandaar dat ik ‘m belde toen ik even niet meer wist wat te doen.
Het waren niet een paar dagen, maar langer dan 2 weken. In die twee weken is er een aantal leuke, maar ook minder leuke dingen gebeurd. Ik kreeg een baantje als sales contractor, wat betekent dat ik elektriciteit moest verkopen in wijken, deur tot deur. Op een dag stond ik huilend op straat, en wist ik dat ik hier niet langer mee door wilde gaan. Ik liet mijn manager weten dat ik niet meer zou komen. Hij zei dat ik het nog een dagje moest probeerde, maar ook na die dag wist ik het zeker. Shit mensen, shit baantje. Ik kap er mee. Ik besloot iedereen te laten weten dat ik op 6 juni thuis zou komen, en hetgeen te doen wat ik nog wilde doen hier in Australie. Dat betekende niet meer te zoeken naar een baantje en geld zou moeten lenen van paps en mams. Ik kocht een John Mayer Live in Melbourne concert kaartje en zou die volgende dag de Great Ocean Road te doen.
Die dag, toen ik mijn moeder sprak op hyves, kreeg ik een telefoontje van iemand die geintresseerd in me was. Het ging om een baantje achter de bar in een pub in de middle of nowhere. Ik veranderde mijn plannen en reisde af naar de plek, genaamd: Lascelles. Op dit moment zit ik niet in Lascelles, maar Ultima, een andere pub wat zij ook hebben. Ik heb het tot nu toe er naar mijn zin. Hopelijk heb ik jullie genoeg laten weten wat ik de afgelopen maand heb gedaan. Ik hoop snel iets anders te schrijven.
En wat zeggen zij? • 3 Comments
DIT IS GESCHREVEN OP 01/04/2010 EN GEPLAATST IN RUBRIEK: Uncategorized
Cuz I’m doing things that I normally won’t do
The old me’s gone I feel brand new
And if you don’t like it, f*ck you
Christina Aguilera – Not Myself Tonight
En wat zeggen zij? • 3 Comments
DIT IS GESCHREVEN OP 16/03/2010 EN GEPLAATST IN RUBRIEK: Uncategorized
Het was kwart voor zeven en ik stond in de koud mijzelf voor te bereiden op de grote wandeling die op me stond te wachten, voor een paar angstaanjagende hoge bergen. De buschauffeur vertelde ons hikers dat we er maar beter voor moesten zorgen dat we voor de middag de grootste klim achter de rug moesten hebben. Er scheen dan een 60 km harde koude wind te zijn, en hij zei dat we dat liever niet willen meemaken. ‘Good luck mates’, is wat hij op het einde zei. ‘Good luck, good luck? Wat nou good luck! Ik kan van die berg afwaaien, en doodgaan’.
Het was zo koud, dat ik heel eventjes aan Nederland moest denken. Arme stumpers, jullie hebben -13 graden gehad, en ik loop te klagen over een temperatuurtje van misschien 10, hooguit 5. Gelukkig had ik Gemma’s vest aan, en hield ik alle mogelijke warmte vast. Ik begon mijn tocht als een van de eerste, nadat ik een foto had gemaakt van het bord waarop stond: Tongariro Alpine Crossing 7/8h. Er stond me een lange vermoeiende wandeltocht voor de boeg, maar ik kon nou niet meer terug. Ergens had ik ook wel ontzettend veel zin om mezelf te challengen, en voor iets te gaan wat ik nog nooit in mijn leven had gedaan.
En wat zeggen zij? • No Comments
